دانه های نمک

اهل حرف نیست

فقط گاهی دستش را که شکل می دهد به ابر برمی دارد

من را به شورترین جای دریا

به پنجره ای شناور می خواند

- بفرمائید !

بین لب هایمان           فقط حباب رد و بدل می شود

بین چشمانمان           تمام تجهیزات جنگ جهانی اول

می گویم : خوب شد بلد نیست تا دو بشمارد

وگرنه من که با دستانم                 نمی توانم یک فندق را بشکنم

چطور برایش توضیح بدهم           با فشار انگشتی            

                                                           مغز یک شهر را در آوردند ؟

همه چیز را فراموش می کنم

و به سوال خودم می رسم       که تا می خواهم بپرسم :

" دریا هزار موج دارد           تو زیر کدام آرواره اش می خوابی ؟ "

نفس کم می آورم

و فقط دانه های نمک می ماند در دهانم

از خواب که بلند می شوم

فردا صبح

                                      9/8/85

سی پنجره

خانه ی ما سی پنجره داشت          « سی پنجره » اسمش بود

پنجره ی اول            خورشید افتاده بود

پنجره ی دوم             پدرم انار می چید

پنجره ی سوم به بعد را من شکسته بودم

خودم را جای در گذاشته بودم            تا بیایی

پدرم نجار خوبی بود          هر روز سی پنجره می ساخت

برای رفتن راهی نداشتم          فقط پا داشتم

چهل سال سکوت بین من و پدرم هر روز تا دم فروشگاه می رفت      

 اما چیزی نمی خرید

با دست خالی که با خاک صحبت می کنم            زبان باز می کند

من پرزهایش را می کنم و هلو را به دهان خواهرم می گذارم

ولی هیچگاه ران یک خرگوش که از فرار جا مانده است را نمی خورم

فقط دستانم را آرام روی صورتم می گذارم :

دختر همسایه از دور می آید              یک تکه شیشه به چشم راستش فرو می کند

و بعد کف دستم می گذارد

یک حبه قند است که باید با چای بخورم                لطفا" تلخ !

فکر می کنم             با یک چشم که حجم سفیدی درونش است

من را می بیند         یا پنبه زار را ؟

یا شاید من را در پنبه زار می بیند که دارم برای مادربزرگم بالش درست می کنم

مادربزرگ که مادر مادرم است

بغچه ای دارد که اگر یک مشت دانه روی خاک بریزد

با خیال راحت می توانی تلسکوپت را تنظیم کنی

و آنقدر شهاب بشماری تا خوابت ببرد

من اگر تمام شب را روی سرم می کشیدم

خوابم به جایی نمی رفت      جز تا سر کوچه که زنگ در همسایه را می زد و

فرار می کرد

لا لا یی ی مادرم را از یاد برده ام         لا لا ؟ . . . نمی دانم

شاید رابطه ی تنگاتنگی با ابرها داشت که اینطور دور کمرش پیچیده بودند و

با اشاره ی دستی         روی بوته ها باران می پاشید

خم می شد و برگ های کوچک چای منتظر بودند به آنها هجوم ببرد      

خواهرم را می گویم

که نامش را از یاد برده ام            ری را ؟ . . . لا لا نمی دانم

موهایش لای حروف تانگو نمی رفت         با سوت بلبلان و قوری می رقصید

ژیلا ؟ . . . لا لا

بیا اینجا         مگر نگفتی ماهیان به آب بندند ؟

پس چرا تا به آب انداختمش              تمام اندام این بیسکوییت بند بند شد

گیج شده ام و می توانم سراسر اینجا را با چرخ گاری بچرخانم

به رسم هر سال هم      از مزرعه        

کمی آتش درو می کنم          و به آسمان می پاشم :

ببین !                این همه جذر و مد پیرمان کرد

خنجرم را کجا فرو کنم      که از گسل های این زمین        

فقط نمک فوران می کند ؟

پله ی آخر میدان آزادی ندارد

- من می روم برای اسب هایت چهار نعل بیایم

نوبت توست      بنداز !

میز هنوز جای خودش است         لیوان هم روی آن

همان لیوانی که آب به من تعارف کردی

من هم گفتم بنفشه ها به شفق نزدیک ترند !

نمی دانم مرده ام یا این سیاهی از ربانی ست که به چشمان پنجره

                                                                          بستی ؟

جهت هایت را که گم می کنم

در قطب شمال هم که باشم     تب می کنم    تاب نمی آورم   

                                                                    می خورم

جاده ی هراز که می پیچید دور من دستانت 

 برشته ام می کرد             بربری اند و وحشی دستانت

آب به آهویی از پلنگ برگشته می دادم         

نفس نفس می زدی دکمه ها را که از خود می کندی    

یادت هست ؟

- تردید از چه می کنی ؟

از شانه هایم به پشت چرا نمی زنی ؟

دره ها برای من دهن باز کرده اند !

این پریز دو راه دارد         چهار راه بعدی را بسته اند        نرو !

از بوسه ی حباب ها حتا ، تاول هایشان می ترکد       

چطور می خواهی رفتنت    تنت  را نفهمند  گلدان ها ؟

- اگر دستت را هم پرتاب کنی

تازه به تقابل شماره ها میدان سرازیر می شود

تو نردبان به نردبان

من نیش به نیش

پس شرم از چه می کنی ؟

از وقتی سد را زده اند                   کرخه آرام شده

اما تمام پنجره ها ی دنیا را اگر ببندند         رام نمی شوم

جوهری هم اگر تزریقم کنند           

  تمام خط ها را به کسوف می کشانم !

- روی کمر مار بدون فلوت هم اگر برقصی

تمام خاطرات را به یاد می آوری

منتظر چه هستی ؟        عزیزم تاس شدم        

راه خانه           همیشه جایی بوده است          

                                  که نامه هایت را باز می کرده ام

و پاگرد خانه     همیشه جایی بوده است          

                             که مچاله می شوم از خواندن نامه هایت

و باران           دختری ست که همیشه به هوش می آوَردم   

                                                                ۸۵/۲/۲۴

گلیم

با خنجر         از بارش          بُرش

شانه می زند

با خنجر         از بارش          گره می زند                

اندام را         کتف ها را        شانه شانه بالا می آورد         

دختری که در طرحی از پُرز          عرق می ریزد

- کجایی که با بارش خنجری               

تمام عصیانت را زیر حنجره ام گره بزنی ؟

این پروانه ی زیر گلویم عمریست   

شکل پاپیون خشک شده

                                                            ۸۵/۸/۲۸