پله ی آخر میدان آزادی ندارد

- من می روم برای اسب هایت چهار نعل بیایم

نوبت توست      بنداز !

میز هنوز جای خودش است         لیوان هم روی آن

همان لیوانی که آب به من تعارف کردی

من هم گفتم بنفشه ها به شفق نزدیک ترند !

نمی دانم مرده ام یا این سیاهی از ربانی ست که به چشمان پنجره

                                                                          بستی ؟

جهت هایت را که گم می کنم

در قطب شمال هم که باشم     تب می کنم    تاب نمی آورم   

                                                                    می خورم

جاده ی هراز که می پیچید دور من دستانت 

 برشته ام می کرد             بربری اند و وحشی دستانت

آب به آهویی از پلنگ برگشته می دادم         

نفس نفس می زدی دکمه ها را که از خود می کندی    

یادت هست ؟

- تردید از چه می کنی ؟

از شانه هایم به پشت چرا نمی زنی ؟

دره ها برای من دهن باز کرده اند !

این پریز دو راه دارد         چهار راه بعدی را بسته اند        نرو !

از بوسه ی حباب ها حتا ، تاول هایشان می ترکد       

چطور می خواهی رفتنت    تنت  را نفهمند  گلدان ها ؟

- اگر دستت را هم پرتاب کنی

تازه به تقابل شماره ها میدان سرازیر می شود

تو نردبان به نردبان

من نیش به نیش

پس شرم از چه می کنی ؟

از وقتی سد را زده اند                   کرخه آرام شده

اما تمام پنجره ها ی دنیا را اگر ببندند         رام نمی شوم

جوهری هم اگر تزریقم کنند           

  تمام خط ها را به کسوف می کشانم !

- روی کمر مار بدون فلوت هم اگر برقصی

تمام خاطرات را به یاد می آوری

منتظر چه هستی ؟        عزیزم تاس شدم        

راه خانه           همیشه جایی بوده است          

                                  که نامه هایت را باز می کرده ام

و پاگرد خانه     همیشه جایی بوده است          

                             که مچاله می شوم از خواندن نامه هایت

و باران           دختری ست که همیشه به هوش می آوَردم   

                                                                ۸۵/۲/۲۴