| تبليغات | X |
دانه های نمک
اهل حرف نیست
فقط گاهی دستش را که شکل می دهد به ابر برمی دارد
من را به شورترین جای دریا
به پنجره ای شناور می خواند
- بفرمائید !
بین لب هایمان فقط حباب رد و بدل می شود
بین چشمانمان تمام تجهیزات جنگ جهانی اول
می گویم : خوب شد بلد نیست تا دو بشمارد
وگرنه من که با دستانم نمی توانم یک فندق را بشکنم
چطور برایش توضیح بدهم با فشار انگشتی
مغز یک شهر را در آوردند ؟
همه چیز را فراموش می کنم
و به سوال خودم می رسم که تا می خواهم بپرسم :
" دریا هزار موج دارد تو زیر کدام آرواره اش می خوابی ؟ "
نفس کم می آورم
و فقط دانه های نمک می ماند در دهانم
از خواب که بلند می شوم
فردا صبح
9/8/85
